Murphy czyta czerwoną nić nie jako pokusę do pokonania, lecz jako samą fakturę przebudzonego życia — bycie „po ludzku uwikłanym w pustkę". Jej główne ostrze to krytyka wystudzonego, wycofanego buddyzmu zachodniego, który ucieka od ciała i więzi w bezpieczny self-help. Jeśli masz przeczytać jedną książkę trzymającą cały temat tego ango — to ta.

Klasyczny zbiór, z którego pochodzi „starucha pali pustelnię" (przyp. 154) — drugie ostrze cyklu, które tnie wstecz: demaskuje chłód mnicha jako martwotę, nie wolność. Po ten tom sięgasz, gdy chcesz tekst, a nie parafrazę. Przekład Kirchnera jest tu punktem odniesienia.

Drugi biegun nici: czułość zamiast żaru Ikkyū. Miłość, która nie ucieka przed bólem rozstania, lecz przyjmuje go jako część porządku rzeczy — opadające szkarłatne liście „z przodu i z tyłu". Przekład Stevensa to właściwe, wiarygodne źródło tej wymiany.

Fūryū, „Szkielety", miłość do ślepej śpiewaczki Mori — w wydaniu, które daje pewność filologiczną. Sięgasz po Arntzen, gdy potrzebujesz rozróżnienia między przekładem a swobodną adaptacją. Punkt odniesienia przy weryfikacji każdego cytatu z Ikkyū przed wygłoszeniem czy publikacją.

Przekład, nie swobodna adaptacja w rodzaju Crow With No Mouth Stephena Berga — różnica, która ma znaczenie, gdy cytujesz z ambony. Lżejsze w lekturze niż antologia Arntzen; dobre do obcowania z duchem, nie tylko literą.

Z komentarzami współczesnych nauczycielek — w tym odczytaniem palącej pustelni przez Zenkei Blanche Hartman: mało pragnień nie znaczy tłumienia człowieczeństwa; praktyka ma rodzić więcej życia, nie mniej. Niezbędne dla ramy gender przy tym kōanie.

Paląca pustelnia występuje tu jako „No Loving-Kindness". Wersja bez aparatu naukowego — dobre, lekkie pierwsze wejście dla osób spoza sanghi. Traktuj jako bramę, nie jako źródło do weryfikacji.